Στην  καθημερινότητά μας είμαστε τόσο πολύ απασχολημένοι που δεν μας μένει χρόνος να εξετάσουμε και να αφουγκραστούμε τον εσωτερικό μας κόσμο.  Όλοι κρύβουμε μέσα μας έναν «big brother». Μια κλεφτή ματιά μέσα από την κλειδαρότρυπα για να πάρουμε μια μικρή γεύση από τη ζωή των άλλων. Ακόμη και αν είμαστε εντελώς αντίθετοι σε αυτό, κάποια στιγμή μπαίνουμε σε αυτόν τον στρόβιλο του σχολιασμού άθελά μας και στροβιλιζόμαστε ανεξέλεγκτα. Είναι πολύ πιο απλό να σχολιάζεις τη ζωή κάποιου άλλου και πολύ περίπλοκο και δύσκολο να ασχολείσαι με την δική σου. Εμφανίζεται όμως σε όλους μας μια εσωτερική ανάγκη για την ισορροπία μας ως οντότητες, να προσπαθούμε να βρούμε εκείνο τον χαμένο χρόνο στην καθημερινότητα μας. Ψάχνουμε να ανακαλύψουμε  έναν τόπο που να προσφέρει  μια κοινή θέα, αλλά από μία εντελώς  διαφορετική οπτική γωνία  και να μετατρέπει  το  συνηθισμένο  σε ασυνήθιστο. Την ιδέα ενός «μυστικού κήπου».         Η ιδέα του κήπου είναι μια εξερεύνηση αυτού του εσωτερικού, μη περιγράψιμου τόπου. Μία μεταμορφωμένη στην ουσία εικόνα της πραγματικότητας και του κόσμου μας χωρίς τέλος και αρχή. Στον κήπο αυτό το φως διαχέεται στον χώρο, ενσωματώνεται σε αυτόν, τον αλλοιώνει και δημιουργεί εκ νέου εικόνες και περιοχές αναμφισβήτητα προσωπικές. Είναι σαν αέρας που χαρίζει σε όλα τα στοιχεία της φύσης μια ελευθερία κι αυτονομία που τα διαχωρίζει σαν ανεξάρτητες εικόνες και γίνονται  αναπόσπαστο κομμάτι ενός φανταστικού ταξιδιού που αναζητά να εξερευνήσει το απρόβλεπτο. Πέρα από αυτό που βλέπει η αίσθηση της όρασης αυτός ο κήπος να δημιουργεί εσωτερικές αναζητήσεις , ανεξαρτήτως από την επιστήμη και την ηθική. Οι απαντήσεις βρίσκονται μέσα μας, αρκεί να αφήσουμε τον εαυτό μας ελεύθερο να μας φανερωθεί. Με βλέπω, δεν κρύβομαι, υπάρχω.